wtorek, 2 stycznia 2007 19:06:55 2
Pik, pik, pik...
Mamo! Nic ci nie jest?
Co za głupie pytanie...
Ale narozrabiałam...! Jak mogłam do tego dopuścić?!
Mamo! Nic ci nie jest?
To przeze mnie...
To moja wina...
Wszystko będzie dobrze, zobaczysz...
Mamo! Nic ci nie jest?
Za godzinę przychodzą goście, a ty nie możesz iść na bal. Będę sama, zupełnie sama... I co będzie z tobą?!
- Proszę stąd wyjść!
Ach, ci lekarze... Nie rozumieją, że teraz, gdy odzyskuje przytomność, muszę przy niej być.
- Mamo! Nic ci nie jest?
- Proszę stąd wyjść!
Siedzą tam już piętnaście minut. Czemu mnie nie zawołają?
- Edo!
O, przypomniały sobie o mnie.
Mama leży z podkrążonymi oczami. Jest już przytomna, ale nie patrzy się na mnie... Wiem, mamo. To moja wina, że tu jesteś.
Alma również omijała mnie wzrokiem, jednak odezwała się przynajmniej:
- Edo, ja zostanę tutaj, z twoją matką. Przyjęcie odbędzie się. Opiekować się tobą będzie moja siostra, Hanna. O Charlesie Alisie porozmawiasz z mamą później, gdy poczuje się lepiej. I... nie zrób na przyjęciu nic głupiego. To prośba zarówno moja, jak i twojej mamy. Teraz idź już. Przed kliniką czeka na ciebie mój bratanek, Filip. Zawiezie cię na lotnisko. Za dziesięć minut wyląduje poduszkowiec Hanny.
Stałam tam z szeroko otwartą buzią i zastanawiałam się, czy dobrze słyszałam? Hanna? Siostra-bliźniaczka Almy? Według mnie, jest ona całkowitym przeciwieństwem mojej niani. Nigdy jej nie lubiłam. Na szczęście rzadko nas odwiedzała. Jednak, gdy tylko pojawiała się w progu mojego domu, chowałam się, żeby być jak najdalej od niej. Zawsze na mnie krzyczała. Minęło już tyle lat od naszego ostatniego spotkania... Ja w dalszym ciągu nie mogę tego zapomnieć.
I nie wiem, czy nie gorsze jest to, że ona nie umie gotować nic oprócz kapuśniaku. A to jest właśnie to, czego Aki najbardziej nie lubią. Po prostu jak tylko ktoś mówi mi: kapuśniak, to robi mi się niedobrze i biegnę do łazienki. A założę się, że właśnie tego mam się jutro spodziewać na obiad. Ona chyba dowiedziała się kiedyś o mojej słabostce od Almy i teraz robi mi na złość. Bo jak wytłumaczyć to, że przez tyle lat nie zdołała nauczyć się gotować nic innego?
„Klinika dr de Ski” No tak. A gdzieżby indziej mogłaby kurować moja matka?! Nie ma lepszej kliniki w Ak City od tej. To tu są najlepsi akerscy lekarze, używane są najnowocześniejsze metody leczenia, tu jest najwięcej Medyludków, to tu pokoje są najdroższe. Po prostu inny szpital nie byłby wystarczająco dobry dla mojej matki.
Ja naprawdę aż tak jej nienawidzę? Nie... Ja mam do niej żal. Że nadal traktuje mnie jak malutkie dziecko, że nie powiedziała mi prawdy o moim ojcu, że zachowuje się tak, jakby mnie nie kochała... A może ona rzeczywiście mnie nie kocha? Nie będę teraz o tym myśleć. Muszę znaleźć tego... Filipa?
Kto tam do mnie macha? Pewnie on.
Już idę!
wersja 2
Pik, pik, pik...
Narozrabiałam... To wszystko moja wina! Mamo..!
- Proszę stąd wyjść.
Ach, ci lekarze... Nie rozumieją, że teraz, gdy odzyskuje przytomność, muszę przy niej być.
- Mamo! Nic ci nie jest?
- Proszę stąd wyjść!
Eda, niecierpliwa, siedziała przed salą i zastanawiała się, dlaczego nikt jej jeszcze nie zawołał.
- Edo!
{Mama leży z podkrążonymi oczami. Jest już przytomna, ale nie patrzy się na mnie... Wiem, mamo. To moja wina, że tu jesteś.}
Alma również omijała ją wzrokiem, jednak odezwała się przynajmniej:
- Edo, ja zostanę tutaj, z twoją matką. Mimo tego przyjęcie odbędzie się. Opiekować się tobą będzie moja siostra, Hanna. O Charlesie Alisie porozmawiasz z mamą później, gdy poczuje się lepiej. I... nie zrób na przyjęciu nic głupiego. To prośba zarówno moja, jak i twojej mamy. Teraz idź już. Przed kliniką czeka na ciebie mój bratanek, Filip. Zawiezie cię na lotnisko. Za dziesięć minut wyląduje poduszkowiec Hanny.
Eda otworzyła szeroko usta ze zdziwienia. Nigdy nie przepadała za Hanną – z wzajemnością.
Otumaniona Aczka wyszła na korytarz. Widziała wszystko jak przez mgłę, ledwo udało jej się opuścić „Klinikę dr de Ski”.
Zachwiała się, ale ktoś złapał ją pod rękę i zaprowadził do czarnej limuzyny. Eda zapadła się w miękkim fotelu i przez przyciemnione szyby obserwowała Akcity.
„Ja naprawdę aż tak jej nienawidzę? Nie... Po prostu mam do niej żal. Że nadal traktuje mnie jak malutkie Akiątko, że nie powiedziała mi prawdy o moim ojcu, że zachowuje się tak, jakby mnie nie kochała... A może ona rzeczywiście mnie nie kocha...?”
Dodaj komentarz
2 komentarzy
|
dziadek-i-babcia :: środa, 3 stycznia 2007 20:24:38 |
|
i mnie jest niezmiernie miło ;)
|
|
dziadek-i-babcia.mylog.pl :: piątek, 5 stycznia 2007 16:41:09 |
|
ja z 1992 (: ale o liceach i egzaminach już słyszymy niemało. tak jakbyśmy za rok mieli się tym martwić za mało... cóż za ironia! postanowiłam, że nowa notka pojawi się, gdy liczba komentarzy dobije czterdziestki ;p nawet mylog mnie nie powstrzyma zawieszeniem bloga (: a u ciebie nowa notka w sobotę będzie? mam nadzieję, chętnie poczytam ;p |